Kindia, 19 februari 2018


Februari: Stakingsmaand


De maand februari kun je in Guinee bijna stakingsmaand noemen. Al jaren op een rij staken de docenten in overheidsdienst in februari, dwingen een beter salaris af. Afgelopen maandag was het weer zo ver.


Er heerste twijfel of de staking wel doorging, want dit keer staat de vakbond niet geheel achter de stakingsleider. Kort gezegd: Die man probeert zijn eigen strijd met de overheid politiek te maken. En de man heeft ongelijk en deze keer de stakers ook. De overheid had al eerder toegezegd dat de salarissen vanaf eind februari verhoogd zouden worden. Maar de stakingsleider eist een verhoging per januari. Tja.

Uiteraard gaan de meeste docenten in overheidsdienst daarin mee, de armoede is groot.


De  privéscholen zoals de onze staken in feite niet. Maar als de publieke scholen gesloten zijn en de privé scholen niet, krijgen de leerlingen van de publieke scholen daar een zuur gevoel over.

Het kwaliteitsonderwijs dat zij krijgen is toch al minder, want veel te volle klassen en niet altijd gemotiveerde docenten, want die krijgen toch wel hun salaris of ze voor de klas staan of niet.

En als die leerlingen door de staking nu ook minder les krijgen dan de leerlingen op privéscholen...

Dus proberen ze het lesgeven op de privéscholen te saboteren.

Ik begrijp ze wel, maar niet de manier waarop: met stenen op de schooldaken gooien, wat enorm veel lawaai maakt en ook schade aan de golfplaten kan toebrengen met lekkages in regentijd als gevolg.

De kinderen worden bang, paniek breekt uit, ouders komen hun kinderen ophalen (ook in paniek) en lopen dan bijna over de hoofden van andere kinderen heen om hun eigen kind te redden.

We hebben het allemaal al een keer meegemaakt. Zeer beangstigend, ja.


We hebben onze school wel opengehouden, afgelopen maandag en dinsdag, en de situatie goed in de gaten gehouden. Doordat we met de school in een buitenwijk zitten, heb je de tijd de leerlingen naar huis te sturen voordat de stenengooiers vanuit het centrum deze kant op komen.

Zeer stressvol. De scholen bij ons in de buurt doen hetzelfde en ieder kijkt naar de ander... Als de een durft, durft de ander ook.


Dinsdag kwam een ouder ons vertellen dat leerlingen in het centrum relletjes veroorzaakten.

Waar of niet - want deze moeder staat bij ons wel bekend als erg angstig - besloten we de leerlingen naar huis te sturen, want de middelbare school is nog niet ommuurd dus de toegang tot klaslokalen is vrij.


Afgesproken is dat de zesdeklassers (de examenkandidaten) en de leerlingen van de middelbare school de volgende dag in gewone kleding (dus geen schooluniform) naar gebouw van de basisschool komen, want dat is ommuurd en van buiten is niet zichtbaar dat er les wordt gegeven.


En zo hebben we de week vol gemaakt. Het bleef overal rustig en we besloten vanaf vandaag weer normaal te draaien.


Maar de klassen zitten niet vol. Nee, een kwart van de kinderen komt maar opdagen.

Het zijn toch altijd weer stressvolle dagen, want je blijft verantwoordelijk voor de veiligheid van de kinderen.

En aan de andere kant: het schooljaar is toch al zo kort en als je ze kwaliteitsonderwijs wilt bieden hebben we elke dag nodig. Keuzes en afwegingen …


Column van Marijke Folmer

Home